DON’T MIND ME, I’M STRESSED


Hay! May hang-over pa ko sa lahat ng mga nangyari this long weekend. Masaya naman kahit papano. Na-divert yung atensyon ko sa ibang bagay at nakipagbonding ako sa mga taong nakapagpasaya sa akin kahit sa sandaling mga oras. I can’t understand myself anymore. At alam kong hindi ito pwede. Kailangan maintindihan ko sarili ko para maintindihan din ako ng iba. People are asking if I’m okay. Ang hirap sagutin lalo na kung alam ko sa sarili kong hindi ako okay. Minsan “wala” o talagang hindi na lang ako sumasagot pag tinatanong ako kung okay lang ako. May mga bagay lang talaga na akala ko natanggap ko na pero hindi pa pala. Siguro yun yung factor kung bakit ako nagkakaganito ngayon. Masyado kong pinaniwala ang sarili ko na okay ako pero hindi naman talaga. Ayoko lang magsabi ng magsabi sa mga kaibigan ko ng mga problemang pinagdadaanan ko kasi ayokong magworry sila.

But why am I good in telling my friends to find someone to talk to when they have problems and here I am having a hard time doing it for myself? Ang labo diba? Ang galing kong magsabi ng gagawin ng iba para makapagcope up sa mga problema nila pero ito ako ngayon, maraming pwedeng maka-usap pero mas pinipili kong mag-isa at humarap sa blog ko at dito ilabas lahat ng nararamdaman ko. At least I’m releasing my stress. In this way, I know it helps. 

Last night, my bestfriend drove me home asking me why I deactivated all my facebook accounts. I didn’t answer. I have my reasons why. Bestfriend ko na yun ah! Pero hindi pa din ako nagsabi. He was forcing me to share my reasons but I resisted. Wala lang. Ayoko lang muna magsabi. And when I got home, nasermonan pa ko about the things I did. Wala naman akong masamang intensyon sa ginawa ko pero kung ano-ano na yung mga sinabi sa akin. Dun ako napuno at nagkulong na lang ako sa kwarto. I found myself crying. I was thinking of calling my bestfriend and talk to him for a while kaya lang alam kong marami na siyang gagawin kasi nga pasukan na ulit ngayon so I called a friend na alam kong to the rescue din pag may problema ako. He answered his phone, pero di ako nakilala kasi iba daw number ko. Whatever the reason behind his contacts, I don’t know. I introduced myself while sobbing. “Oh sis, bakit ka umiiyak?!” Ang tagal kong nakasagot sa tanong niya. Tinanong ko kung nasan siya knowing na wala pala siya sa bahay nila so I ended the call telling him to text me if he’s home. I called my other bestfriend pero di naman sinasagot. Wala na kong ibang option so I started blogging na lang. Nilabas ko sa previos post ko yung concerns ko last night. 

Oh well. This post is non-sense. Wala lang.

DON’T MIND ME, I’M STRESSED. 

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s